จากกันตลอดกาล
posted on 31 Oct 2009 01:06 by patrathie in Event-in-life.
เหม็นกลิ่นบล้อคเน่า~
เหม็นกลิ่นใจ จ.ข.บ.เน่า~
ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา
(จันทร์ที่ 19 ต.ค. 2552)
ในที่ดท่านผู้นั้นที่จ.ข.บ.ชอบบ่นถึง
ก็จากไปตลอดกาลอย่างกระทันหัน
เหมือนสายลมที่บังเอิญพัดผ่าน
(แต่ในตอนนั้นมันเหมือนพายุเลยล่ะ)
ทำให้จ.ข.บ.เกิดอาการลอยคว้างมาได้พักใหญ่
เส้นทางข้างหน้าที่อยู่ๆก็เปลี่ยนไป
จากที่คิดว่า"ไปต่อเรื่อยๆ"
กลายเป็น "ต้องไปต่อ"
ไม่เพียงแต่การที่ท่าน(เธอ) คนนั้นจะหายไป
สิ่งรอบตัวก็ต้องมาไล่จัดการ
ตั้งแต่ในคืนนั้น
หลังจากรถพยาบาลกลับไป
ก็ต้องโทรแจ้งตำรวจ-หมอนิติเวช
โทรแจ้งคุณยาย แบบไม่ทันให้ท่านได้เตรียมใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น ใบมรณะบัตร
ที่ต้องวิ่งไปโน้นที นี้ที่(แต่เป็นพ่อนะที่วิ่ง)
จ.ข.บ.ไปคลีนิก ไปขอยาไมเกรนมาทาน
นั่งรอร่างนั้นอยู่ในศาลาวัด
พิธีอาบน้ำศพ-บรรจุศพ
"สวดคืนที่ 1"
วันพุธที่ 21
ต้องไปซื้อเสื้อผ้าใหม่
โดนถักผมให้โดยไม่รู้ตัว
เพราะเมายาไมเกรนอยู่
(แบบว่ารู้ตัวอีกที เขาถักเสร็จแล้ว )
"สวดคืนที่ 2"
(ตั้งค่าใบหน้าเป็นโหมดAuto smile)
วันพฤหัสบดีที่ 22
"สวดคืนสุดท้าย"
(วันนี้โหมดAuto smileเป็นขั้นAdvance)
เพราะสมาคมศิษย์เก่าของแม่เป็นเจ้าภาพ
เลยยังกะงานรวมรุ่น
ทั้งที่คุณนายท่านก็ไม่ได้ไปงานเลี้ยงงรุ้นมาหลายปีแล้ว
วันศุกร์ 23
งดสวด
น้าชายลงมือทำไก่พะโล้หม้อเบิ้อเริ้ม
น้าสาว 2 คนไปลุยสำเพ็งซื้อของชำร่วย
จ.ข.บ.น้อคหลับเกือบทั้งวัน =*="
วันเสาร์ 24
ทำบุญเลี้ยงเพล
ถุงน่องรัน!! เดินหาซื้อซะเมื่อย
เกือบบอกเรื่องเก็บกระดูกกับคุณยายไม่ออก
แม่โชคดีมาก! ที่ได้ช่องเก็บกระดูกที่วัด
ใกล้ๆกับคุณตาพอดีเลย
วันเสาร์ 24(เย็น)
พิธีเผา
ท้องฟ้าเริ่มมืดตอนก่อนจะเริ่ม
ทุกคนมาส่งแม่เป็นครั้งสุดท้าย
"ลาก่อน"
"ขอให้มีความสุข
แม่คงไม่ต้องเหนื่อย หรือลำบากอีกแล้ว
หวังว่าแม่คงจะได้พบกับคุณตา"
(วันอาทิตย์ 25)
ตอนเช้าเก็บกระดูก
พึ่งรู้นะเนี่ยว่าโถที่ใช้เก็บเถ้ากระดูก
(เรียกว่า รุ้ง หรืออะไรก็ไม่ทันได้ยิน)
เป็นโถดิน แต่ไม่ได้เผา
เพราะงั้นเลยละลายน้ำได้ด้วย!!
ฝากกระดูก-เถ้า-รูปไว้ที่กุฏิหลวงปู่
วันที่ 6 ธ.ค. ทำบุญ 50 วัน+บรรจุกระดูก
ส่วนลอยอังคาร(เขียนไม่ถูก)
คงรอให้พวกน้าๆเขาเคลียร์งานได้ก่อน
ค่อยนัดกันอีกที
เมื่อยหน้ามากกกก
ตอนนี้ขยับหน้าไม่ไหวแล้ว
------------------------------------------
...ตอนแรก
ว่าจะแค่เขียนถึงช่วงอาทิตย์ก่อน
แค่นิดหน่อย
แล้วถึงจะแปะลอยกระทง
แต่กลายเป็นร่ายยาว
รายงานงานศพ
ของแม่ของจ.ข.บ.ไปซะได้
คงมีคนอ่าน
หวังไว้นิดนึง
